.

Alternative flash content

Requirements

Get Adobe Flash player

Ҷомеъа

Эътироф ва шуҳрат

Авг 11, 2018
Диданд: 99

Ин мавзуъ чандест мағзи маро машғул медорад, андешаро мефиребам, ба фардову пасфардои дигар мегузорам, вале раҳоям намекунад. Пас бояд навишт, пас чизи гуфтание ҳаст, пас шояд гӯши шуниданӣ ҳам бошад. 

Ба хотирам меояд дастури Устод Турсунзода. 

Барои ман азизтарини устодҳост, шояд аз он ки дар замонаш зистаам, тифлиям дар давраи авҷи шуҳрати шеъри оламгири ӯ гузаштааст ва аз ҳама зиёд ашъори ӯро аз бар кардаам ва осораш мавзуи кори илмиям ҳам ҳаст. 

Бармегардам ба дастураш, мазмунан меорам: шоир вақте бояд бинависад, ки дигар нанавишта натавонад. Гумон мекунам, ҳар нафари дигаре, ҳам қалам ба даст мегирад, бояд ин дастурро ёд дошта бошад. Ва инак дигар нанавишта наметавонам ва менависам.

Эътироф чист? 

Эътироф баҳои мусбати атрофиён, муҳити инсон ба ин ё он амали ӯст. Ҳатман баҳои мусбат! Ва ин ҳам дастгирии равонии инсон барои худшиносиву боло бурдани худпиндорӣ, ҳам дастгирии ӯ барои оянда аст. Эътирофи воқеӣ барои инсон қувваи тоза мебахшад, нерӯи ҳанӯз кашфнашудаи ӯро (ҳатто маъмулан барои худаш ҳам) боз менамояд ва ҷомеае, ки ин эътирофро ба инсон додааст, ба ивази яки додааш даҳ мегирад. Ба хотир биёваред, ваъдаи Худовандро, ки қариб дар ҳамаи адён омадааст. Ту ба ман як бидеҳ ва ман ба ту даҳ медиҳам. Ин қонуни Коинот дар ҳамаи ҳолатҳо амал мекунад, беистисно! Дар мавриди Эътироф ҳамчунин. Пас эътироф талаботи ботинии инсонист.  Чун ҳамаи талаботҳои дигари ӯ ба муҳаббат, омӯзиш, кор ва амсоли ин. Вале чун дар ҳамаи мавридҳо бояд муайян намоем, ки ҳадди тиллоии васат куҷост? Зеро бе ин ҳад инсон метавонад вобастаи эътироф бошад ва он оварда мерасонад ба вобастагӣ аз баҳои дигарон (муҳит, атрофиён) ва ниҳояти кор мерасем ба он ки ақидаи шахсии худи инсон метавонад фалаҷ бишавад, барои худаш арзиш надошта бошад. Дар чунин ҳолат инсон комилан аз рушди шахсиятӣ боз мемонад, танҳо ва танҳо ба хотири дарёфти эътирофи дигарон фаъолияти худро анҷом медиҳад. Аз ин рӯ ҳама гуна баҳои дигарро агар мусбати равшан набошад, дарднок қабул мекунад ва вобаста ба табиати худ ангеза нишон медиҳад. Аз ранҷидану озурдахотирӣ то ба руҳафтодагӣ ё ба қаҳру ғазаб ва кинаву адоват.

Ҷомеаҳои гуногун ба хотири идораи инсонҳо усулҳои зиёди эътирофро истифода мебаранд. Такрор мекунам, барои идораи инсонҳо! Мукофоту ҷоизаҳо, унвону рутбаҳо, озмунҳо ва амсоли ин намунаи равшантарини ин андешаанд. Зеро тавассути ин амалҳо ҷомеа дар кадом шакле набошад, хоҳ сохтори давлатӣ ва хоҳ сохтори шаҳрвандиву ҷамъиятӣ, ба нафаре мегӯяд: ман истеъдоди туро, хизмати туро дидам ва он хуб аст! Ту аз дигарон беҳтарӣ! Ва инсонҳои вобастаи эътироф, ки худро маъмулан бо дигарон қиёс мекунанд ва тавассути ин қиёс баҳои худро месанҷанд, таскин меёбанд. Онҳое, ки ин баҳоро нагирифтаанд, ду роҳ доранд, ё аз мубориза даст мекашанд, зеро озмунҳо ҳамеша сабқату муборизаанд, ё ҳамаи роҳҳоро истифода мебаранд, ки ҳатман эътироф насибашон бигардад, зеро бе он наметавонанд ҳисси қаноатмандиро аз худу рӯзгори худ дошта бошанд, ҳатто агар тамоми неъматҳои дигари зиндагӣ насибашон гашта бошад.

Агар амиқтар нигарем, ҷанҷоли тавассути «Диссернет» расонаӣ шудаи сирқоти илмӣ аз ҷониби олимони Русия, Украина ва Тоҷикистон бори дигар ин андешаро исбот мекунад. Киҳоянд ин олимони қалбакӣ? Онҳое, ки тавассути мадракҳо эътирофро харидаанд. Дуруст аст, ки ин мадракҳо барои онҳо роҳро ба сӯйи мансабҳову дастрасии бештар ба неъматҳои моддӣ, ҳукуматронӣ ҳам боз кардааст, вале ин ҷо ҳам тазоде нест, зеро ин ҷо эътироф шакли моддӣ мегирад ва боз ҳам барои инсонҳое, ки ба баҳои хуби дигарон ниёзманданд, таскини бештару беҳтар ҳам медиҳад. Агар ин гуна одамон мустақиман мехостанд рӯзгорашон бо пайдои молу маноли бештар обод кунанд, бе ташнагии эътироф, метавонистанд тоҷир бишаванд, вале на. Интихоби онҳо аз оғоз дарёфти эътироф буд, идомаи кор вазифаи дигаре.

Эътирофҷӯён дар байнни ҳамаи қишрҳои инсоният ҳастанду хоҳанд буд шояд. Вале он дар симои аҳли эҷод ҳамеша рушантар ҷилвагар аст. Зеро аҳли эҷод нисбат ба дигарон бештар эҳсосотиянд, чун эҷод аз ҳиссиёт маншаъ мегирад ва тавассути эҳсосот ба дилҳо роҳ меёбад. Ин ҷо метавонем иттифоқҳои эҷодиро мисол биёварем. Чаро узвияти барои мисол Иттифоқи нависандагон барои бархе чунин муҳим аст? Зеро ин узвият далели эътирофи истеъдод ё ҳунар аст. Ва он рӯзе, ки аз узвият иддае маҳрум гардиданд, ҳаққи эътироф, ки бо ҳар роҳе пайдо карда буданд, аз даст рафт. Табиист, ки одамони ба ин ғизои маънавӣ одат карда, чун тифлони гурусна ғаш мекунанд.

Ҷониби дигаре ҳам, ки аз нокомии эътирофнашудагони ба эътироф бо роҳҳои номатлуб расида, сахт шод шуданд, метавонад ин ҳолатро дошта бошад. Қаноатмандӣ аз зуҳури адолат ва заҳрханда (“злорадство”) аз ҳам фарқ доранд. Дар ҳисси қаноатмандӣ шукр ва осоиши руҳ ҷой дорад. Зеро ин ҷо дар оғоз дарди ҳасад набуд, итминон ба адолат ҳамеша ҷой дошт ва инсон ба он ҷое, ки равон буд, расид. Дар заҳршодӣ қаноатмандӣ нест. Шодии як эътирофнашуда аз нокомии эътирофшудаи дигарест. Хуб дигар усули хубу бад баҳонаест. Он бештар ба ҳисси шодӣ аз интиқомгирӣ монанд аст. Бале, интиқом аз онҳое, ки кореро карда тавонистанд, ки инҳо ба худ иҷоза надоданд. Бо сабабҳои гуногун. Ё имкон надоштанд. Ин ҷо эҳсосоташон монанд аст ба он, ки болои гӯри  касе бароӣ ва аз ин худро баландтар ҳис кунӣ. Интиқом ба ивази ҳамаи нобарориҳои воқеӣ ва тахаюлӣ. Интиқом аз тамоми олам. Ва маъмулан даъво ҳам чунин аст, ман ин корро накардам (нахостам, натавонистам, ба ман имкон надоданд, тарсидам, шарм доштам, нангу номусро дифоъ кардам, агар ман мекардам, нисбати ман ҷазои сахттар мебуд, шарҳҳо метавонанд хеле гуногун бошанд), пас ҳар касе кард, бояд ҷазо бубинад. Хеле ҳиссиёти мухталиф метавонад ин ҷо ба ҳам чунон бипечад, ки  барои боз кардани ин калоба хеле равоншиноси қавӣ бояд вақти зиёд сарф намояд.

Дар ин миён олимону адибони аз нигоҳи ташнагии эътироф солим воқеан  бо эҷод машғуланд, онҳоро худи раванди эҷод хуш медорад, ин ҷо маънии зиндагияшонро ёфтаанд ва танҳо дар ҳолате, ки мизони эътироф сахт хароб аст, метавонанд бубинанд, ки истеъдоду ҳунар ҷубронҳои дигар ҳам дорад. Ё нафаре ба онҳо ин мизони харобро нишон медиҳад ва мегӯяд: чаро фалонӣ дирӯз ба майдон омаду чанд ҷоиза дорад, бисмадониро мо солҳои зиёд мешиносем, вале ягон ҷоиза надорад. Албатта, талаботи солими равонии эътироф хоси ҳар як инсон, хосса эҷодкор аст. Вале ин ҷо меъёри тиллоӣ худ ба худ амал мекунад. Барои як нафар чопи асараш кифоя аст, ки талаботи равонияш қонеъ бигардад. Табрики наздикону дӯстон барояш арзиши болотар аз шуҳратёр гаштанро дорад.

Бояд таъкид намуд, ки шуҳрат ва эътироф як чиз нестанд. Шуҳрат маънои онро дорад,  ки дар доираи муайяне инсон шинохта мешавад. Шуҳратро бо амали носавоб ҳам пайдо кардан мумкин аст ва баҳои манфии дастаҷамъии ҷомеа низ як навъ шуҳрат аст. Шуҳрат санад надорад. Он усули танзими хос ҳам  надорад, метавонад дар шакли овоза ё расонаҳо ба даст биёяд. Эътироф ҳамеша як мақоми муайян ва амалҳои мушаххас мехоҳад. Шуҳрат метавонад дар миёни қишрҳои гуногун, синну соли гуногун ҷой бигирад. Эътироф танҳо аз ҷониби мақомоти болоӣ сурат мегирад. Аз ин рӯ, метавон дилпурона бигӯем, ки эътирофталабӣ натиҷаи дар кӯдакӣ, дар оила надоштани мақоми шоистаи фарзанд аст, бештар аз ҷониби падар, ё онҳое, ки ин вазифаро аз нигоҳи равонӣ ё иҷтимоӣ нисбати фарзанд иҷро кардаанд. Беаҳамиятӣ, сарфи назар кардани талаботҳои кӯдак ӯро метавонад як умр ниёзманди эътироф бикунад. 

Дар илми равоншиносӣ мафҳумест, бо номи интиқол. Яъне талаботи равонии қонеънашуда ҳаройина онро меҷӯяд, дар синни соли баркамолӣ ҳам инсон дар симои нафаре ё мақоме волидони худро меҷӯяд ва аз онҳо эътироф мехоҳад. Дар олами ҷиноӣ “маняк”-ҳо ҳастанд, ки айнан ҳамин гуна интиқол медиҳанд, қаҳру ғазабу ранҷиши саркӯбшудаи худро ва алами Мӯсоро аз Исо мегиранд. Дар ҳолати эътироф низ ҳамин муодила амал мекунад, фақат дар шакли нисбатан нармтар. 

Воқеан, агар тақдири инсонҳои бузургро нигаред, мушкили камбуди эътироф дар айёми кӯдакӣ аксари онҳо доштаанд. Нависанда Андерсен дар афсонаи “Мурғобияки ношуд” рӯзгори худро нақл мекунад, актёр, режиссёри машҳур Ҷеки Чан дар тамоми филмҳояш як нақшро мебозад, шахси дар оғоз назарногире, ки ҳамаро дар ҳайрат мегузорад. Ва барои нақшҳояш Ҷеки тайёр аст, ки ҷонашро дар хатар гузорад. Агар тарҷумаи ҳоли ин одамонро биомӯзед, муодилаи равшани эътироф нашудани талаботҳои равонии онҳоро дидан мумкин аст. Вале мушкили ҷиддӣ он аст, ки ҳамаи ин комёбиҳо аксаран наметавонанд одамонро хушбахт намоянд, агар онҳо мушкили равонии худро аз бунёд нашиносанд, волидони худро самимона наомурзанд ва ҳамон хеле буданд, ё ҳастанд, қабулашон накунанд ва дӯсташон надоранд. Зеро ҳама гуна эътирофи дигар, барои онҳо муваққатӣ ва сунъист. Баробари пайдо шудани зинаи дигаре, боз ҳам дарди таскиннаёфта бедор мешавад ва ин ҳалқаи сарбаста ҳамеша такрор меёбад.

Марям ДАВЛАТОВА, таҳлилгар

Хонданд 99

Қазияи журналисти тоҷик Хайрулло Мирсаидов ва 12 сол ҳукм гирифтанӣ ӯ ҷомеаи шаҳрвандӣ ва журналистиро амиқан нигарон намуд. Дар натиҷа, аксари созмонҳои байнулмилалӣ, корпусҳои дипломатии мустақар дар Тоҷикистон, созмонҳои журналистӣ ва иҷтимоӣ аз мақомоти тоҷик дархост намуданд, ки ин ҳукм бознигарӣ гардад.

Қазияи ҳуқуқии дигар дар чанд моҳи охир ин  даъвои фото-журналист ва собиқ аккоси Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Геннадий Ратушенко аст, ки ба мавзӯи поймол гардидани ҳуқуқҳои муаллифиаш аз тарафи Палатаи савдо ва саноати Тоҷикистон ба додгоҳи ноҳияи Шоҳмансури шаҳри Душанбе шикоят бурдааст.

Ин қазияҳо саволеро рӯ ба рӯ месозанд, ки оё гуноҳи журналистон дар чӣ буд? Онҳо воқеан ҳам ба иштибоҳоте роҳ додаанд? Ва аслан бояд чӣ кор кунанд, ки ба ин гуна мушкил гирифтор нашаванд? 

Ин саволҳоро мо мавриди баррасии коршиносон ва ҳуқуқшиносон  гузоштем.

“ҲАҚОРАТ” ДАР ДОИРАИ ҚОНУН

Раҷаб Мирзо, коршиноси ВАО ва узви Раёсати Шӯрои ВАО-и Тоҷикистон зимни суҳбат бо мо аз машғулиятҳои худ мисол овард, ки барои журналистони ҷавон баргузор мекунанд:

-           Ман ба онҳо бо шӯхӣ мегӯям: “Барои журналист ҳатто ҳақорат кардан мумкин...фақат дар доираи қонун”.  Ин чунин маъно дорад, ки журналист ҳама чиро гуфта метавонад. Муҳим ин аст, ки ӯ чигуна онро иброз менамояд. Албатта ҳамон ҳикояти Анӯшервон ва хоби ӯро, ки дандонҳояш рехтаанд, ҳамагӣ медонем ва ҷоиз ба такрор нест. Аммо, агар ба масъала ҷиддӣ бархӯрд намоем, воқеан, барои бозпурсӣ,  даъвоҳои ҳуқуқиву мурофиаҳои судӣ ба журналистон ҳамеша хавф вуҷуд дорад. Хоса, дар кишварҳое мисли Тоҷикистон, ки волоияти қонун чандон таъсиргузор нест, ё таъиноти қонунҳо “интихобӣ” сурат мегирад, ё амалигардонии қонунҳо “хислати мавсимӣ” доранд. “Интихобӣ” ба он маъно, ки мо мебинем дар бархе Воситаҳои ахбори оммаи кишвар бандҳои қонун дағалона вайрон мегарданд, аммо чун ин онҳо “худӣ” – анд, касе ба онҳо кор надорад. Баръакс, шоҳид шудаем, ки баъзе журналистон ва расонаҳои хабарии “бесоҳиб”  анқариб мушкилоти ҳуқуқӣ ва касбӣ ба миён наовардаанд, вале ба бархӯрдҳои аз доираи қонун ва мантиқ берун рӯ ба рӯ мегарданд. 

ТАЪҚИБИ РӮЗНОМАНИГОР БА ХОТИРИ ТАНҚИД МАНЪ АСТ

Абдураҳмон Шарипов, ҳуқуқшиноси Ташкилоти ҷаъмиятии “Маркази мустақил оид ба ҳифзи ҳуқуқи инсон” бошад мегӯяд, ки тибқи қонунгузории Тоҷикистон таъқиби рӯзноманигор ба хотири танқид манъ аст. “Бар илова, озодии сухан кафолати Конститутсионист ва фаъолияти журналистиро низ қонунгузорӣ муқаррар намудааст.  Аммо озодии матбуот ва сухан ин маъноеро надорад, ки журналист носанҷидаву надониста матлаб таҳия намояду онро пахш кунад. Бештар аз ин, журналист дар марҳилаи омодасозии матолиб бояд аз ҳуқуқҳои конститутсионии шаҳрвандон, ваколатҳои шахсони ҳуқуқӣ ва шахсони мансабдор  огоҳӣ дошта бошанд. Муайян кардан зарур аст, ки танқид ба суроғаи дуруст равона карда шудаст ва ё бе асос шахсе зери танқид гузошта шудаст? Агар ин саволи дар назари аввал сода сарфи назар гардад,  журналист ҳатман бо  мушкилии ҳуқуқи дучор мешавад.

Озодии сухан чӣ маъно дорад? Таърифи беҳтар аз ин вуҷуд надорад: “Озодии Шумо он ҷо тамом мешавад, ки озодии дигарон огоз мегардад!”.    

 Ин маънои онро дорад, ки ягон шахс, аз ҷумла журналист ҳақ  надорад, ки  ҳуқуқи дигаронро поймол кунанд. Дар ҳолати риоя нагардидани меъёрҳои муқарраргардида, журналист ба мушкилоти ҳуқуқӣ, даъвоҳои судӣ оид ба дағалона вайрон кардани ҳуқуқ ба ҳаёти шахсӣ, ҳуқуқ ба меҳнат, ҳуқуқ ба ҳимояи шаъну шараф ва обрӯи шахсӣ ва эътибори корӣ гирифтор  мегардад”.

РАВИШИ МУДЕРНИ “ҶАЗО” ДОДАНИ “ЖУРНАЛИСТИ НОДУРУСТ”

Дар ҳамин ҳол, коршинос Раҷаби Мирзо аз яке суханрониҳояш дар маъракаи вобаста ба озодии сухан  мисол меорад, ки бархӯрди ҳуқуқӣ бо журналистони тоҷик  ин давра ё шакли сеюм ва мудерни бархӯрд бо онҳост:

 -Яъне, агар қаблан журналистонро мекуштанд, ё латукӯб мекарданд, ҳоло бо онҳо “дар доираи қонун” сарукор гирифтанианд. Дар назари аввал, ин чизи бад нест, чун дар тамоми дунёи мутамаддин ҳамарӯза даҳҳо ва шояд садҳо мурофиаҳои судӣ бо журналистон мушоҳида гардад. Дар мо ҳам ин равандро ба ҳолатҳои ҳаммонанд ҳамроҳ кардан имкон медошт, агар бархӯрд бо журналистон дар доираи он ду меъёри қаблан зикркардаам сурат намегирифт. Яъне, ҳадаф танҳо нишон додани волоияти қонун бошад, на ин ки “ҷазо” додани “журналисти нодуруст”.              

Дар ин гуна ҳолат журналист бояд чӣ кор кунад? Ман ҳамеша мегӯям, ки на танҳо бояд қонунҳоро донист, балки риоя кард! Ҳамчунин стандартҳои журналистиро, ки ҷаҳон пазируфтааст (ва аз ҷумла бисёрии онҳо дар Меъёрҳои ахлоқии фаъолияти журналистии Шӯрои ВАО-и Тоҷикистон зикр ёфтаанд), дар таҳияи матолиб риоя намудан ба манфиати кор мебуд. Дар он сурат, бигзор “шароити хос” ва “тақозои замона” шуморо ба чизе маҳкум намояд, аммо мардуми дохил ва хориҷи кишвар ба ин муҷозот бовар намекунад!  Ин беҳтарин ҳукм аст, ки онро “қазовати мардум” меноманд ва хоса дар дунёи феълӣ ҷойгоҳу таъсири бештар аз бархе ҳукмҳои додгоҳиро дорад, - афзуд Раҷаб Мирзо.

-           Бо ин ҳама, ман ҳамкасбонамонро низ комилан сафед карданӣ нестам. Чун дар баъзе ҳолатҳо мебинем, ки онҳо аз доираи қонун ва рисолати касбӣ берун мераванд. Дар бораи бо усули шантаж  истифода намудани рисолати журналистӣ, маҷбуран бор кардани обуна ё фурӯши нашрияҳо низ мо гоҳ –гоҳ мешунавем. Дуруст аст, ки дар ҳоли ҳозир бозорёбӣ барои ВАО кори осон нест, аммо ин маънои онро надорад, ки ҳамкасбони мову Шумо аз усулҳои ноҷо ва пастзанандаи обрӯи касбӣ истифода намоянд.  Набояд фаромӯш кард, ки корбурд аз ин василаҳо тибқи қонунгузорӣ ҳам муҷозот дорад, ҳам боис ба сархамии онҳое мегардад, ки аз рӯи касб нони ҳалол дарёфт мекунанд, - хулоса менамояд Раҷаб Мирзо, узви Раёсати Шӯрои ВАО-и Тоҷикистон.

ЖУРНАЛИСТ БОЯД БО АРҚОМ “МУСАЛЛАҲ” БОШАД, НА БА АНДЕШАПАРДОЗИҲОИ БЕАСОС!

Ҳуқуқшиноси тоҷик Абдураҳмон Шарипов ҳам тавсия медиҳад, ки барои гирифтор нашудан ба баҳсҳои ҳуқуқӣ журналистон бояд матолибашонро бо арқоми воқеъӣ ва дақиқ омода намоянд. Ҳамчунин ишора намудан ба манбаи иттиооти озод, саҳеҳ ва иттилооти омории расмӣ салоҳи кор аст. “Хоса матлабҳои интиқодӣ бояд бо арқоми итминонбахш “мусаллаҳ” бошанд, на ин ки дар асоси танҳо фикру мулоҳизаҳои шахсии журналист ё мусоҳиб таҳия гарданд.Дар вақти мусоҳиба бо тарафҳои манфиатдор он факту ракамҳо бояд муҳокима гарданд ва танҳо натиҷаи ин муҳокима дар матлаб ифода ёбад” мегӯяд Шарипов.

Ба гуфтаи ин ҳуқуқшинос таҷрибаҳо нишон медиҳад, ки аксари даъвоҳо алайҳи кормандони ВАО  дар ҳолатҳои  аз ҷониби журналистон бе огоҳии мусоҳиб нашр намудани нуқтаи назар ё суҳбати ӯ, бе таҳрир ба чоп расонидани мусоҳибаҳо анҷом мегиранд. Ин бошад, барои онҳо маънии баҳси зиёд ва ҳамин тавр барабас сарф кардани вақти пурқимматро хоҳад  дошт.

Аҳлиддин Салимов

Хонданд 208

Хумор

Июл 30, 2018
Диданд: 79

Офарин, ана ҳамин хел бо калаат задани тӯбро аз аввал истифода мекардӣ, ҳоло ҳисоб се бар сифр нею даҳ бар нол мешуд! Офарин!!

Боракалло!! Муҳсинҷон!! Қанд зан, аввал раҳмат ба падарат,

Хонданд 79

Марям 11 сол дорад ва имсол аввалин бор ба мактаб меравад. Ҳоло ҳамроҳ бо бобояш нахустин ҳарфҳои алифборо меомӯзад ва ба соли нави хониш омодагӣ мегирад. Ин ҳама солҳо вақте аксар ҳамсолони Марям дар

Хонданд 61

Хабари рӯз

Календар

« Сентябрь 2018 »
Пн Вт Ср Чт Пт Сб Вс
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

Минбари сардабир

  • симКАРта

    Дар ҳафтае, ки гузашт, дар шабакаҳои иҷтимоӣ ин калима аз…

Нигоҳи хос

  • «РИСК»

    Ба назар чунин мерасад, ки нависандагони мо ба «бемории хомӯшӣ»…
  • Чаро бояд китоб хонд?

    Инсон дар таърих ду кашфиёти бузург дорад: яке ҳунари ноширӣ,…

Парадокс

Гуфтед? Мегӯянд! (№4
Саидмукаррам АБДУҚОДИРЗОДА, раиси Шӯрои уламо - Зиёда аз ин, тавассути тағйиру иловаҳое, ки ...
Гуфтед? Мегӯянд! (№4
Саидмукаррам АБДУҚОДИРЗОДА, раиси Шӯрои уламо - Зиёда аз ин, тавассути тағйиру иловаҳое, ки ба ...
Гуфтед? Мегӯянд! (№3
Бег САБУР, раиси Хадамоти алоқа:- Ман қарорамро бекор накардаам.Танз: Офарин ба Шумо, оғои Бег ...
Гуфтед? Мегӯянд! (№2
Аскар ҲАКИМ, Шоири халқии Тоҷикистон:- Дар замони шӯравӣ мо асареро пайдо намекунем, ки дар ...
Гуфтед? Мегӯянд! (№1
Абдуалим ИСМОИЛЗОДА, раиси шаҳри Қӯрғонтеппа Хонандаи беҳтарин- Кӯшиш мекунам ҳар рӯз лоақал ...

Назарҳо

Яндекс.Метрика

 

Яндекс.Метрика

 

© «Фараж», 2011-2018. Истифодаи маводи сайти мазкур танҳо бо иҷозати хаттии идора мумкин аст.

Нишонии идора: шаҳри Душанбе, хиёбони Саъдии Шерозӣ, 16, ошёнаи 8.
Сайт бо кӯмаки моддии Free Press Unlimited сохта шудааст.