.

Alternative flash content

Requirements

Get Adobe Flash player

Фарҳанг

Бахшида ба 88-солагии Театри тоҷик ва 60-солагии фаъолияти эҷодии яке аз ҳунарпешаҳои мардумии театри тоҷик Марям Исоева санаи 7-уми ноябри соли 2017 чорабинии фарҳангию фароғатии идона дар Театри давлатии академӣ-драмавии ба номи А. Лоҳутӣ баргузор гардид.

Маҳфили фарҳангӣ бо ровигии ҳунарманди халқии театри тоҷик Ортиқ Қодир ҳусни оғоз ёфт. Дар ин маҳфил вазири фарҳанги Тоҷикистон Шамсиддин Орумбекзода, директори Театри академӣ-драмавии ба номи Абулқосим Лоҳутӣ Лутфулло Давлатзода, шоир Гулназар Келдӣ, ҳунармандони театру кино, устодону шогирдони соҳа ва мухлисону ҳаводорони театр ҷамъ омада буданд.

Нахуст сухани ифтитоҳӣ ба вазири фарҳанг Шамсиддин Орумбекзода дода шуд. «Ман ифтихормандам, ки воқеан дар ин рӯзи нек, рӯзи касбии театр ҳамаи шумо инҷо омадед. Дар ин толор ҳама чеҳраҳои шиносро мебинам, собиқ вазирон, ҳунарпешагон ва мухлисони ҷавонро мебинам, ки ин ифтихори мост. Соли 2017 барои театр соли пурфайзу бобарор буд. Ҳунармандони мо имсол бештар аз 35 драмаи навро рӯи саҳна оварданд. Ман суханро ба дарозо намебараму дар ин рӯзи нек тамоми ҳунармандон, устодон, драматургонро ба рӯзи ҷашнашон табрику муборакбод мегӯям»,- гуфт вазир.

Қисмати расмии маҳфил бо супоридани чанд медалу ифтихорнома ба ҳунарпешаҳои театри тоҷик аз тарафи Шамсиддин Орумбекзода ба охир расид. Аз ҷумла, ҳунарпешаи Театри давлатии академӣ-драмавии ба номи А. Лоҳутӣ Умеди Субҳоналӣ, ҳунарпешаи Театри опера ва балети ба номи С. Айнӣ Малика Калонова, овозхони хор Нилуфар Абдуллоева, ромишгари оркестр Абдуманон Қурбонбоев ва дигарон бо нишони «Аълочии фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон қадрдонӣ карда шуданд.

Қисмати муфассали фарҳангии барнома бо композитсияи адабӣ дар иҷрои ҳунарпешагони театри ба номи А. Лоҳутӣ оғоз гардид, ки ба нафарони иштирокгар эҳсосоти тоза мебахшид. Дар ин равиш низ саҳнаи “Ҳақиқат чист?” дар иҷрои Марям Исоева ва шогирди ӯ, ки доир ба ҳақиқате, ки ҷавон мехоҳад бифаҳмад ва онро ба ҷаҳониён муаррифӣ намояд, ки он ҳақиқат маҳз худи “модар” аст, чӣ хеле ки дар намоиш нишон дода шуд, ҳамаи тамошобинонро тасхир кард. Пас аз ин маҳфили идонаро ҳунарпешаҳои Театри академии опера ва балети ба номи С. Айнӣ бо намоишномаи шодбошии худ ба модари саҳнаи ҳунар Марям Исоева бахшиданд.

Лаҳзае, ки барои тамоми дар толор будагон ҷолиб ва басо таъсиргузор менамуд, саҳнаи “Модари якчашма” ба шумор мерафт, ки дар иҷрои худи Марям Исоева ва шогирдони ҳунар ба ҳозирон пешкаш гардид. Дар навбати дигар саҳнаи табрикотии ҳунарпешагони Театри вилоятии мазҳакаи мусиқавии ба номи А. Муҳаммадҷонови шаҳри Қӯрғонтеппа низ бахшида ба Рӯзи теари тоҷик ва ҳунарманди асилу нотакрор ба намоиш гузошта шуд. Инчунин, ҳунарнамоӣ ва саҳнаҳои шодбошӣ дар иҷрои ҳунармандони Театри тамошобини навраси “Аҳорун” ба номи М. Қосимов, Театри драмавии ба номи В. Маяковский, Театри давлатии “Лӯхтак”-и шаҳри Душанбе ба бинандагон хуш омад. Дар ин маврид низ паёми Марям Исоева ба аҳли санъаткорону тамошобинон ироа гардид ва ҳамаро барои иди театри тоҷик ва ҳунари ҳунарпешагон табрику таҳният намуда, ба онҳо рӯзгори осоишта ва обод орзу кард.

Таассуроти худро Аловуддин Абдуллоев, ҳунарманди халқии театри тоҷик доир ба чорабинӣ чунин изҳор дошт: «Он нафаре, ки ба арзишҳои фарҳангӣ арҷ мегузорад, фарди ватандӯсту фарҳангшинос маҳсуб меёбад. Агар ҳамин хел таҷлили идҳо ва гузаронидани чорабиниҳо зиёд шавад, ба завқи тамошобинон таъсири мусбат мерасонад. Бешубҳа, имрӯз 60-солагии фаъолияти эҷодии Марям Исоева, яке аз модарони баруманди саҳнаи тоҷик, дар сатҳи хеле хуб сурат гирифт».

Некқадам Шоҳназаров бошад, афзуд: “Имрӯз, чӣ хеле ки дидем, ҷашни фарҳангӣ хело ҳам рӯҳафзо буд. Имрӯз ҳама ҳунармандони театр ид доранд ва низ фаъолияти эҷодии Марям Исоева бо як омадани Рӯзи театр як ҷашни бузургест. Ин шахсияти баҷаста зиёда аз 100 нафар шогирдонро дар равияи ҳунармандӣ тарбия кардаанд. Инчунин, тамоми ҳунармандони тетри тоҷикро ба муносибатии 88-солагӣ табрику муборак мегӯям. Биёед, дӯстон, ҳамеша дари театр барои шумо боз аст ва беҳтарин намоишҳои саҳнавӣ шуморо интизоранд».

Воқеан, барномаи фарҳангӣ дар фазои хуб пешкаши бинандагон гардид ва низ дар охири ҷашн аз ҷониби Вазорати фарҳанги ҶТ ба актрисаи тоҷик Марям Исоева як даста гули идона тақдим карда шуд.

Мубориз, Фирдавс Холов, Шифои Дӯст, Бахтинисо Шамсиева, Юсуфҷон Бердиев, Дилором Доробшоева,

Мактаби рӯзноманигории назди МТЖТ

Хонданд 738

Мусофири роҳи мурод

Нояб 09, 2017
Хонданд: 749

 

Бӯрӣ Каримов номе ошно барои бисёре аз мардуми Тоҷикистон, бахусус насли ҳамсоли мост. Агар иштибоҳ накунам, ҳаводиси баҳманмоҳи соли 1990 номи ӯро вирди забонҳо кард. Албатта қабл аз он ҳам, номи Бӯрӣ Каримов ба унвони ҷавонтарин вазиру раис дар Тоҷикистон ва ҳатто паҳнои шӯравӣ матраҳ буд. Вале бештари мардум, мисли ман, бо ному чеҳраи ӯ дар оғози соли 1990 ошноии бештаре пайдо карданд. Он чи ки дар он солҳо ӯро маҳбуби дилҳо кард, ишқу алоқааш ба шеъру адабу сухан буд. Абёти зиёдеро аз ашъори шуарои муосир ва классики мо ҳифз карда буд ва дар мавриди зарурат барои тақвияти фикру андеша ва дидгоҳҳояш аз онҳо истифода мекард. Дар муқоиса бо бисёре аз раҳбарони он вақт, ки аз шеъру сухан фарсахҳо дур буданд, Бӯрӣ Каримов воқеъан ангуштнамо буд.

Аммо ҳаводиси баҳманмоҳи соли 1990 сарнавишти ӯро ба гунае дигар рақам зад. Ба бовари бисёре, ӯ яке аз қурбониёни дасисаҳои сиёсии он солҳост.
Пеш аз оғози ҷанги дохилӣ Бӯрӣ Каримов аз саҳнаи сиёсат дур шуд ва аз масоили Тоҷикистон фосила гирифт. Мешунидем, ки дар Маскав ба сар мебарад ва машғули таҳқиқу пажуҳиш дар арсаи роҳу таробарӣ аст. Дар поёни даҳаи 1990 бо таъсиси маҳфили фарҳангии “Боргоҳи сухан” ӯ дубора аз худ паём дод, аммо ин бор на ба унвони сиёсатмадор, балки ба унвони тарғибгари фарҳангу адаби мо.
Аввалин шаби шеъри Бозор Собир, шоири он солҳо муҳоҷири моро дар хонаи Бӯрӣ Каримов, дар маҳаллаи “Мехколонна”-и шаҳри Душанбе дар ёд дорам. Барои даҳҳо тан аз ошиқони ашъори Бозор Собир, ки баъд аз солҳои тӯлонӣ ба дидори шоири дӯстоштаашон расида буданд, ҳавлии бузурги Бӯрӣ Каримов тангӣ мекард. Он шом дар саҳни он ҳавлӣ ба қавле “агар сӯзан мепартофтанд, ба замин намерасид.” Як шаби пур аз эҳсосу ишқ, меҳру муҳаббат ва шеъру сухани воло буд! Ёди он шому он рӯз ба хайр бод!
Дигар ҳар куҷое Бӯрӣ Каримов пайдо мешуд, ҳатман чанд тан аз аҳли қалам ӯро ҳамроҳӣ мекарданд ва он ҷо сухан аз илму шеъру адаб буд. Маҳфили “Боргоҳи сухан” дар он айёми душвор ва ноором, қалбҳои ноумеди бисёре аз аҳли адабу фарҳангу ҳунарро ба зиндагӣ гармтар сохт, онҳоро ба эҷоди осори тоза роҳнамоӣ кард ва ёру ёвари адибони куҳансол ва танҳо гардид. Дар маҳфилҳои барпо кардаи Бӯрӣ Каримову ёронаш чеҳраҳои мондагори фарҳангу ҳунару адабиётамонро медидем, аз устодони бузурге чун зиндаёд Лоиқ Шералӣ гирифта то бузургмарди илму адаби миллати мо Муҳаммадҷон Шакурии Бухороӣ.
Бо мадади Бӯрӣ Каримов осори бисёре аз шоирону нависандагони мо дар Душанбе ва Маскав ба табъ расиданд, нашри маҷалла ва ҳафтаномаи “Боргоҳи сухан” ба роҳ монда шуд, ки тозатарин осори шоирону нависандагони моро ба нашр мерасонд. Бӯрӣ Каримов аз осори мансур ва манзуми худаш ҳам китобҳои зиёде чоп карда.
Таъсиси ҷоизаи “Боргоҳи сухан”, яке дигар аз тарҳҳои фарҳангии Бӯрӣ Каримов аст. Бузургтарин шахсиятҳо ва чеҳраҳои миллии мо барандаи ин ҷоиза шудаанд. Харҷи тамоми тадобири фарҳангию ҳунариро Бӯрӣ Каримов аз ҳисоби сармояҳои шахсии худ мепардохт ва мепардозад.
Ба шарофати дӯсту бародари азизам, Ҳунарманди мардумии Тоҷикистон Ортиқи Қодир банда низ саодати ошноӣ ва ҳамнишинӣ бо Бӯрӣ Каримовро доштам. Ҳар вақте ба Душанбе меомад, дар маҳфилу нишастҳои ғайрирасмӣ ва хусусӣ ӯро медидам, суҳбату суханрониҳояшро мешунидам. Медидам, ки бо вуҷуди дурӣ аз Тоҷикистон, қалбаш ҳамеша барои ин сарзамину ҳаммеҳанонаш метапад, мехоҳад кишвараш ободу пешрафта бошад ва дар ин росто ҳар коре ки аз дасташ сохта аст, дареғ намедорад.
Чанд бор дар ҷараёни сафарҳоям ба Маскав имкони дидору гуфтугӯ бо ӯро доштам. Ҳамеша дар такопу буд, ё ба сафари навбатӣ ба гушае аз ҷаҳон омодагӣ мегирифт ва ё тоза аз роҳ расида буд. Ба унвони мудири иҷроия, роҳбари дафтари шӯрои байнидавлатии роҳсозони ИДМ (СНГ), муовини раиси ин шӯро ва сардабири маҷаллаи “Роҳҳои ИДМ” (“Дороги Содружества Независимых Государств”) масъулияти зиёдеро бар дӯш дорад. Пайваста мекӯшад манофеъи Тоҷикистон дар тарҳҳои байнидавлатӣ дар бахши роҳу таробарӣ нодида гирифта нашавад. Ӯро дар ҳамаи ҷумҳуриҳои мустақили муштаракулманофеъ хуб мешиносанд ва эҳтиром мекунанд. Бархе расонаҳои русӣ ӯро “Сафири ИДМ” ном мебаранд, ки ба назари мо бедалел нест. Ӯ дар мавриди масоилу мушкилоти арсаи роҳу нақлиёти кишварҳои пешини шӯравӣ иттилооти комил дорад ва метавонад дар ин бобат назароту пешниҳодоти ҷолибу тоза баён кунад. Ҳамчунин ӯро ба унвони коршиноси масоили иқтисодӣ ва сиёсии ҷамоҳири шӯравии собиқ мешиносанд.
Ёдам ҳаст, дар остонаи интихоботи раёсати ҷумҳурии Русия дар 4 марти соли 2012 барои бозтоби ин рӯйдоди муҳими сиёсӣ мо, як гуруҳи чаҳорнафарии хабарнигорони Би-би-сӣ аз Душанбе ва Лондон ба пойтахти Русия рафта будем. Шоми рӯзи интихобот аз студиёи сайёре, ки дар гӯшае аз Майдони Сурхи Маскав дуруст карда буданд, иртиботи мустақим бо Лондон барқарор буд. Яке аз меҳмонҳои барномаи вижаи мо Бӯрӣ Каримов буд. Ӯ бо вуҷуди баста будани роҳҳои мунтаҳӣ ба Майдони Сурх чанд дақиқа пеш аз оғози барнома худро ба назди мо расонд. Ҳамкорам Ҷамолиддини Мусавӣ дар барномаи хабарӣ ба сурати зинда бо ӯ роҷеъ ба интихоботи он рӯз, сабабҳои пирӯзии Владимир Путин дар интихобот ва паёмадҳои пирӯзии ӯ барои Русия, кишварҳои мустақили муштаракулманофеъ ва ҷаҳон бо сароҳат суҳбат кард. Он лаҳзаҳо ман аз доштани чунин ҳамватане, чунин тоҷике ва чунин инсоне ифтихор кардам. Зеро ӯ бо забони шево, бо далелу бурҳон ва эътимоди зиёд ба нафс суҳбат мекард ва ҳарфаш мантиқи қавӣ дошт.
Бори охир тобистони имсол ӯро дар маҳфили навбатии “Боргоҳи сухан” дар шаҳри Душанбе дидам, маҳфиле ки ба бузургдошти шахсият ва ҳунари нависандаи машҳури мо Тимур Зулфиқоров ва ҳунармандони соҳибном Шодӣ Солеҳ ва Ортиқи Қодир бахшида шуда буд. Ҳамчунон Бӯрӣ Каримовро дар талошу такопу дарёфтам, тарҳҳои муштаракеро дар бахши роҳу таробарӣ дар ҷумҳуриҳои собиқи шӯравӣ мехост иҷро кунад. Ва албатта дар заминаи адабу фарҳанги миллии мо ҳам барномаҳоеро дар сар дошт.
Барои як тоҷик ва як фарзанди меҳандӯсти ин сарзамин ин қадар талошу пайкор дар роҳи муаррифии Тоҷикистон, ба вежа фарҳангу адабу ҳунари миллии мо воқеан қобили ситоиш аст. Фикр мекунам, Бӯрӣ Каримов ин панди Муҳаммад Иқболи Лоҳуриро шиори худ дар зиндагӣ қарор дода:
Худо он миллатеро сарварӣ дод,
Ки тақдираш ба дасти хеш бинвишт.
Ба он миллат сару коре надорад,
Ки деҳқонаш барои дигарон кишт.
Бешак, агар ҳар кадоми мо барои ободию шукуфоии кишвари азизамон ба андозаи Бӯрӣ Каримов саҳм бигирем, Тоҷикистон боз ҳам ободтару зеботар ва шуҳраташ афзунтар хоҳад шуд.
Имсол Бӯрӣ Каримов ба синни мубораки 60 қадам мениҳад. Зиндагиномаи ӯ дар 30 соли ахир, яъне аз соли ба курсии вазири сохтмон ва баҳрабардорӣ аз роҳҳои автомобилрави Тоҷикистон такя заданаш то имрӯз, намоди шебу фарозҳо, шикасту рехтҳо ва пайванду ҷудоиҳои миллати мост. Бӯрӣ Каримов ҳам мисли Тоҷикистон афтодаю хеста, аммо бо ифтихору ғуруру сарбаландӣ ба сӯи мақсаду муродаш раҳсипор аст, яъне ба сӯйи шукуфоӣ ва рифоҳи мардуми кишвар. Худо кунад, ки ҳар ду ба муроди дилашон бирасанд!

Суҳроби ЗИЁ, журналист

Муаррифии «Самак»:
Бӯрӣ Каримов, мутаваллиди соли 1957 аст. Доктори илмҳои техникӣ, профессор. Раҳбари котиботи шурои байнидавлатии роҳсозони кишварҳои мустақили муштаракулманофеъ. Хатмкардаи Донишгоҳи политехник (1978) ва Донишгоҳи миллии Тоҷикистон (1984). Солҳои 1976-1986 дар ширкату корхонаҳои марбут ба сохтмони роҳҳои Тоҷикистон фаъолият кардааст. Вазири сохтмон ва истифодабарии роҳҳои Тоҷикистон (1987-1989), муовини раиси шурои вазирон ва раиси кумитаи барномарезии давлатии Тоҷикистон (1989-1990) буд ва солҳои 1991-1995 дар Маскав таҳсилу кор кардааст. Аз соли 1995 то ҳоло дар сохтори шурои байнидавлатии роҳсозони ИДМ ба унвони раҳбари котибот кор мекунад.
Муаллифи беш аз 200 рисола, аз ҷумла беш аз 25 китоб дар заминаи роҳҳо, иқтисод, муҳити зист, назму наср аст. Узви иттиҳоди журналистони Тоҷикистон (1997) ва узви Иттиҳоди нависандагони Тоҷикистон (2000) аст.

Хонданд 749

иттифОҚ

Нояб 04, 2017
Хонданд: 453

- Меҳвар, ҳой Меҳвар!!

- Лаббай, Беҳвар!
- Биё ба чойхона равем!
Меҳвар аз дар баромада, бо Беҳвар саломи гарму ҷӯшон карду ҳарду рӯ ба чойхонаи “Чақ-Чақ” оварданд. Меҳвар дар роҳ газетаи “Фараж”-ро аз “папка”-аш бароварда, ба Беҳвар рӯ оварда, гуфт:
- Дӯстам, ҳамин рӯзномаро як-ду моҳ пеш ба ман оварданд, як мавзуи аҷоиб дорад.
- Чӣ будааст он мавзуи аҷоиб?,- гуфт Беҳвар.
- Дар бораи хориҷ кардани бархе шоирону нависандагон аз узвияти Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон,- гуфт Меҳвар.
Беҳвар баланд хандиду гуфт:
- Э, худи ҳамин иттифоқро барҳам додан даркор. Ҳамон иттифоқу ҳамон шоирон ба кӣ даркор? Ягон корашон маълум нест. На як шеъри соз менависанду на як насри хонданӣ доранд.
- Беҳвар, ту чӣ гуфта истодаӣ? О, агар зиёиён набошанд, медонӣ чӣ мешавад?
- Чӣ мешавад?
- Ҳама бесаводу гӯлу гаранг мешаванд.
- Ҳаҳаҳа, худе ки ҳозир ҳама босавод бошанд...
Ҳарду ба чойхона даромаданду чун одати дерина чойи кабуди талх фармуданд.
- Беҳвар, хуб, баъд чӣ шудааст? Киҳоро хориҷ кардаанд? Чанд нафарро барои чӣ хориҷ кардаанд?
- Меҳвар, ҳеҷ фаҳмида намешавад инҳоро! Бархе мегӯянд, ки шеърҳояшон ҷавобгӯй ба таъби раис, эҳ, мебахшӣ, ба низомнома набудааст. Аммо бархе мегӯянд, ки аз рӯи ғаразҳои шахсиашон ин корро кардаанд.
- Беҳвар, гӯш кун, мо чанд нафар шоиру нависанда дорем? Мегӯянд 400 нафар ҳастанду аз байнашон 39 нафарро хориҷ намудаанд.
- Эҳ, ҳамин 39 нафарам гап шуд-мӣ? О, ҳадди ақал 200 нафарашро хориҷ мекарданд, баъд мегуфтем, ки ана адолат!,- гуфт Беҳвар.
- Дӯстам Беҳвар, рост мегӯию аммо дар байни инқадар шоирону нависандагон 39 нафарро хориҷ кардаву бо эшон тую ман кардан шарт набуд-да! О, хайр, ҳамонҳо барои ҳаммин миллат ягон зиёновар нестанд-ку! Як шоир ҳаст ку, бо тахаллуси Нобакор, шеърҳои зӯр менависад. Як шеъраш ҳаст ку:
Гул дар рӯи косагул,
Косагул дар рӯи гул.
Дар рӯи гул косагул,
Рӯи гул дар косагул.
Ана ҳамин хел шеърҳо ба дарди мардум мехӯрад. Медонӣ, мардум ташнаи ин гуна “шеър”-ҳои пур - пури мазмун ҳастанд.
Ногоҳ пешхизмат омадаву ба ин ду нафар, ки ғарқи суҳбат буданд, гуфт:
- Ако, шумоҳоба чизе биёрам?
Меҳвар саросемавор сарашро бардошта, ба тарафи пешхизмат нигоҳ намуда, гуфт:
- Шумо коргари нав ҳастед?
- Ҳа ако, ман коргари нав.
- Хуб, манба шашлик биёред,- гуфт Беҳвар.
- Барои ман ҳам шашлику аммо 100 грам аз сафедаш.
Беҳвар:
- Нӯши ҷонат шавад, дӯстам, дигар чӣ кор ҳам мекарӣ...
Меҳвар:
- Дӯстам, агар ман дар ҳамин иттифоқ раис бошам, кори аввалинам ҳамин аст, ки он аъзошудагонро аз узвият хориҷ намекардам.
- Чӣ кор мегардӣ?,- пурсид Беҳвар?
- Ҳамин худи иттифоқро мебастам, тамом, вассалом!
Ногоҳ Булбулхон омада, бо садои баланд фарёд зад:
- Падар, биёед, ки модарамро гови ҳамсояи шоирамон бо шохаш зад.
Меҳвар саросемавор аз ҷой бархосту гуфт:
- Рафтем рафтем, агар гови шоир зада бошад, аниқ ки соҳибашро аз узвият хориҷ кардаанд!!!

РЕВАХШ

Хонданд 453

ЧАРОҒИ РАВШАНИ МАҲФИЛҲО

Нояб 04, 2017
Хонданд: 577

Дар сарнавишти неруҳои қавии ақлонӣ новобаста аз забону нажод ва замону макони зисту алоқамандӣ ба сиёсати давр умумиятҳои вижае мушоҳида мешавад, ки муҳимтарини он дарк ва фаҳми набзи ҷомеа ва дар иртибот ба он хидмат ҷиҳати ба бедорӣ ва зиндагии шоиста даъват намудани инсоният аст. Ин фазилати манша аз хирадмандӣ гирифтаро дар мисоли фарзонагони давраҳои мухталифи адабу фарҳанг ва илму санъати Ғарбу Шарқ ба хубӣ мушоҳида кардан мумкин аст. Фармудаҳои ибратомӯзи ба некиву накӯӣ даъваткунандаеро, ки Одамушшуаро Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ дар асри Х раҳандозӣ кардааст замони дигар аз Алегери Дантеи итолиёвӣ, Шекспири англис, Волфганг Гутеи олмонӣ ва даҳҳо нобиғагони кишварҳои дигар ба гуфта омадаву дар асл инсониятро ба шинохти мақоми ҷамъиятиаш даъват кардаанд.

Замони дигар шева ва ҷасорати хидмат кардан ба халқро, ки аллома Аҳмади Дониш, Садриддин Айнӣ, Абдуқодир Муҳиддинов, Бобоҷон Ғафуров ва фарзонагони ҳамнаслу ҳамзамони онҳо сарнавишти хеш донистанд, насли дигари зиёиёни тоҷик дар паноҳи андеша ва амали онҳо идома доданд. Ин насл нерӯ ва малакаи зеҳнии хешро барои бунёд ва ташаккули мактабу маорифи миллӣ, илму адаб ва фарҳанги миллӣ нигарониданд, ки дар байни онҳо профессор Воҳид Асрорӣ бо паҳнои назар, густурдагии фаъолияти пажуҳишгарӣ ва сабки хоси омӯзгориашон ҷалби таваҷҷуҳ менамоянд.

Перомуни роҳи ҳаёт ва зиндагиномаи Воҳид Асрорӣ ҳамкорону шогирдонашон зиёд навиштаанд ва агар хати сабзи он навиштаҳо пайгирӣ шавад, зикри тинати пок, устуворӣ дар қавлу амал, садоқат ва меҳри сӯзон ба адабу фарҳанги миллӣ, дасти мадад ва ёрмандӣ ба шогирдон, дар иртиботи байниҳамӣ ба пажуҳиш кашидани қонуният-мандиҳои адабиёт, эътиқод ба дӯстӣ ва рафоқати халқҳо, риояи адолат дар фаъолияти ВАО, меҳнати пайваста барои сайқали маҳорат, ҷадал ҷиҳати амалисозии ниёзҳои Тоҷикистони соҳибистиқлол ва ғурури хоси тоҷикӣ метавонад ҳосили умумии он навиштаҳо бошад.
Ба гуфта омадааст, ки Воҳид Асрорӣ ҳамсоли воқеаи хотирмони таърих – Инқилоби Октбяр буда, дар шаҳри бостонии Хуҷанд ба дунё омадаанд. Ба эътибори гуфта ва навиштаҳои эшон волидон ва гузаштагонаш аҳли савод буда, дар саводомӯзии насли замони худ саҳм гузоштаанд. Саводи аввалияи Воҳид Асрорӣ низ нахуст дар мактабҳои динӣ ва замонавии маҳалли худ баромада, минбаъд бо таҳсил дар омӯзишгоҳи педагогии шаҳри Сталинободу Дорулмуаллимини шаҳри Тошканд сайқал ёфтааст.
Фаъолияти омӯзгории Воҳид Асрорӣ аз ҳамин давра (солҳои 1933-1934) оғоз гардид ва ин касби пуршараф пешаи асосии устод то охири умр қарор гирифт.
Дар фаъолияти меҳнатии Воҳид Асрорӣ омӯзгорӣ ва пажуҳишгарӣ тавъам ҷараён гирифта, ба гунаи созгории назария ва амалия ҳамдигарро такмил додаанд. Агар натиҷаи заҳмати содиқонаи омӯзгориашон тарбияи шогирдон бошад, натиҷаи заҳмати пайвастаи пажуҳишгариашон таълифи асару мақолаҳои арзишманде аст, ки танҳо номзикри онҳо метавонад ҳаҷми китоби алоҳида дошта бошад.
Китобҳои «Эҷодиёти Юсуф Вафо» (1957), «Ҳаҷв дар адабиёти тоҷик» (1967), «Адабиёт ва фолклор» (1957), «Халқ ва адабиёт» (1968), «Фолклор ва эҷодиёти нависанда» (1968), «Эҷодиёти даҳонакии халқи тоҷик» (Бо ҳаммуаллифии Р.Амонов, 1980), «Фолклор, халқият, нависанда» (1982) ва «Жанрҳои хурди фолклори тоҷик» (дар 3 қисм, 1983-1990) дар адабиётшиносӣ ва фолклоршиносии тоҷик бо услуби вижаи таҳқиқ ва натиҷагириҳои тозаи илмӣ бартарӣ дошта, барои ин ду самти умдаи илм аз асарҳои бунёдӣ маҳсуб меёбанд. Монографияи «Адабиёт ва фолклор», ки аз нашри он 50 сол сипарӣ шудааст, дар шинохти шахсият ва қимати илмиву адабии осори Садриддин Айнӣ ва Абулқосим Лоҳутӣ, ба вижа иртибот ва муносибати устодонаи онҳо ба фолклор пажуҳиши арзишманд маҳсуб ёфта, ба нашри такрории он ин замон эҳтиёҷи ҷиддӣ эҳсос мешавад.
Устод Воҳид Асрорӣ бо хидматҳои мондагори эҷодкорони донишманду далер Садриддин Айнӣ, Абулқосим Лоҳутӣ, Мирзо Турсунзода ва Сотим Улуғзода дар гуфтору навиштори худ арҷ мегузоштанд ва худро хушбахт меҳисобиданд, ки аз файзи суҳбати онҳо баҳра бардоштанд. Аз иштирокашон дар суҳбатҳои устод Садриддин Айнӣ ёдовар шуда ҳамзамон аз донишманди бузурги таърих ва сиёсатмадори донову далер будани Бобоҷон Ғафуров сухан мегуфтанд. Аз суҳбати бо шарофатии устодашон Шарифҷон Ҳусейнзода бо А.Лоҳутӣ дар шаҳри Тошканд доштаашон хотирнишон шуда худро лоҳутипараст мегуфтанду аз номи Лоҳутӣ мехонданд.
…Нусрат зи иттиҳоду зи илм асту инқилоб,
Бо коргар бигӯй, ки тарки дуо кунад.
Замоне, ки тозаандешони хасакии солҳои 90-уми асри гузашта монанди солҳои 20-ум боз ба муқобили адабиёт, илм ва шахсиятҳои маъруфи он носазогӯйӣ карда лаб ба сухан кушоданд, ки «Турсунзода ва ҳамсолонаш аз мактаби гузаштаи мо баҳраи комил нагирифтаанд ва аз ин рӯ камоли суханашон ба он поя нарасидааст» Воҳид Асрорӣ бо қатъияти хоси худ иброз доштанд, ки «Адиберо нашинохтан ва написандидан, ки онро тамоми олам шинохта аст, ҳиндуҳо ба номаш ифтихор доранд, дар адабиёти муосири тоҷик беҳтар аз вай достонсаро шояд набошад, адиберо, ки аз адабиёти классикии тоҷик ғизои бузурге бардоштааст, ба мояи андешаи нокомили худ фаровардан гуноҳ не, ҷиноят аст. Фаромӯш накунед, ки баҳо додан ба Мирзо Турсунзода, баҳо додан на танҳо ба тамаддуни тоҷик, балки ба тамаддуни асри ХХ-и ҷаҳонӣ ҳам ҳаст».
Вақте дар ҷараёни суҳбат номи Сотим Улуғзода зикр мешуд чеҳраи устод Воҳид Асрорӣ ранги дигар мегирифт ва бо меҳр мегуфтанд, ки «Ман домулло Улуғзодаро бисёр иззат мекунам ва шиносоии мо аз охирҳои солҳои сиюму чилум, аниқтараш пеш аз ҷанг, оғоз ёфтааст. Бо он кас дар чандин маъракаву вохӯриҳо якҷоя ширкат доштем. Он кас аз соҳаҳои гуногуни илму фарҳанги аврупоӣ бохабар буда, мутолиаи зиёд ба забони русӣ доштанд ва аввалҳо ба майдони адабиёт чун олим ворид гаштанд. Аз навиштаву гуфторашон ҳис карда мешуд, ки таърихро хеле хуб медонанд, аз сарчашмаҳои нодир бохабаранд. Улуғзода барои миллат, халқ, барои такомули забону ғановати адабиёти тоҷик хизмати арзанда кардаанд.
Барои ҳамон ҳодиса шуда (Ҳиҷрати фарзанд. Муаллифон) чунин шахсро ба гӯшаи фаромӯшӣ супоридан аз рӯи инсоф нест, қадру манзалати эшонро шинохтан даркор буду ҳаст».
Профессор Воҳид Асрорӣ дар пажуҳиши масъалаҳои мубрами илмӣ ғолибан ба ҳақиқат такя мекарданд, дар мавриди зарурӣ бо олимони дохиливу берунӣ ба баҳс медаромаданд ва метавонистанд мавқеи илмиашонро ҷасурона дифоъ намоянд. Ҳампеша ва ҳаммуаллифашон дар навиштани китоби «Эҷодиёти даҳонакии халқи тоҷик» Раҷаб Амонов, ҳамин фазилати Воҳид Асрориро ба таври зайл ёдовар шудаанд: «Ман аз он қонеъ ва хурсанд ҳастам, ки дар давоми панҷоҳ сол дӯстии мо халал надид, мо аз кардаҳои ҳамдигар тавонистем баҳра гирем, корҳои муҳимро ҳамроҳ анҷом додем. Ба муқобили каҷравиҳо ва сохтакориҳо дар илми фолклоршиносӣ аз як гиребон сар бароварда мубориза бурдем, коре кардем, ки дар ватани азизи мо илми фолклоршиносӣ босуръат тараққӣ кард ва дастовардҳои он дар миқёси байналхалқӣ пазируфта шуд.
Аввалин китоби дарсии бо номи «Эҷодиёти даҳонакии халқи тоҷик» барои мактабҳои олӣ таълиф намудаи мо то имрӯз ба муаллимон ва донишҷӯён хизмат мекунад. Ин китоб дар Афғонистон ба хати форсӣ чоп шуда, дастраси аҳли илм ва донишҷӯёни ин мамлакат гардид. Ман бовар дорам, ки қисми калони осори илмӣ ва адабии ин шахси пуркор минбаъд ҳам ба илму фарҳанги тоҷик манфиат хоҳад овард.
Ман ҳеҷ дар хотир надорам, ки ҳамкасби муътабарам Воҳид Асрорӣ боре ба фароғат дода шуда бошад. Пай дар пай эҷод кардан ва ба мардум пешниҳод намудани асарҳои нав ба нав барои ӯ мафҳуми зиндагии асилро дошт. Ҳаёт ва фаъолияти бобаракати Воҳид Асрорӣ намунаи ибрат буд ва ҳаминг тавр хоҳад монд».
Вижагии назарраси таълифоти Воҳид Асрорӣ дар он зоҳир мешавад, ки ҳамаи ҷанбаҳои илми филологияро дар алоқамандӣ мавриди пажуҳиш қарор додаанд. Мақолаҳои устод «Намунаҳои рубоиҳои халқии замони советии водии Зарафшон», «Дар атрофи фолклори замони советӣ», «Ашъори Муҳиддин Аминзода», «Ҳаҷв дар адабиёти советии тоҷик», «Халқ ва адабиёт» бо ҳамин услуб таълиф шудаанд. Ҷустор ва пажуҳиши пайваста оид ба масъалаҳои фолклоршиносӣ дар фаъолияти илмии устод аксаран бо таълифи мақола ё ироаи гузориш оғоз ёфта, бо навиштани асарҳои монографӣ ҷамъбаст гардидааст. Воҳид Асрорӣ бо риояи ҳамин шеваи таҳқиқ чун яке аз аввалинҳо ба муайян сохтани таъсири босамари фолклор ба адабиёти хаттӣ камар бастанд ва натиҷаи пажуҳиши тадриҷии худро соли 1968 чун рисолаи докторӣ дифоъ намуданд. Андешаҳои илмии оид ба ин масъала баён ёфта аз он башорат медиҳанд, ки рисолаи доктории Воҳид Асрорӣ ҷанбаи қавии назариявӣ ва амалии илмӣ дошта, дар адабиётшиносӣ сухани тоза аст. Воҳид Асрорӣ дар шумули донишмандоне қарор доштанд, ки натиҷаи пажуҳиши илмиашон дар сатҳи умумииттифоқ эътироф гардидааст. Донишманди номӣ Г.Ломидзе баъди ошноӣ ба рисолаи доктории Воҳид Асрорӣ бо қаноатмандӣ навишта буд, ки «На заседании экспертной комиссии ВАК я докладывал о Вашем деле по поводу присуждения Вам ученой степени доктора филологических наук. Я ознакомился внимательно с Вашем авторефератом, трудом довольно объемистым (в нем 160 печатных страниц).
Автореферат произвел на меня очень благоприятное впечатление своей фундаментальностью, содержащихся в нём наблюдений и оценок по очень сложным проблемам фольклора и литературы. По моему предложению экспертная комиссия ВАК единогласно присудила Вам ученную степень доктора филологических наук.
Поздравляю Вас с этим радостным событием Вашей жизни, желаю успехов, счатья и здоровья.
С уважением Г.Ламидзе, 18.04.1969 г.»
Донишманди дигари сатҳи ҷаҳонӣ А.Н.Болдирев баъди мутолиаи тақризи ба китоби Тоҳирҷонов навиштаи Воҳид Асрорӣ ва Демидчик 12-уми ноябри соли 1970 навиштааст, ки «…хочу выразит мои хорошие удовольствия, которые я получил об рецензии на книгу Тагиржанова опубликованной вами и Демидчиком в журнале «Памир», №3. Вот действительно объективная рецензия, на высоком профессиональном уровне, настоящая наука!»
Дар фаъолияти илмиву амалӣ ва эҷодии профессор Воҳид Асрорӣ шурӯъ аз солҳои 1968 масъалаи журналистика ҷойгоҳи вижа пайдо кард.
Чаро таъкид ба ин давра аст? Зеро аслан аз солҳои сиюм, яъне аз наврасиашон Воҳид Асрорӣ ба журналистика шавқ доштанд. Баъди Ҷанги бузурги Ватанӣ ба таври фаъол бо воситаҳои ахбор ҳамкорӣ карданд ва ҳамчунин роҳбари рӯзномаи наврасон – «Пионери Тоҷикистон» буданд. Вале дар он замон фаъолияти асосии Воҳид Асрорӣ ба тадқиқи адабиёт ва фолклор равона гардида буд. Дар нимаи дувуми солҳои 60-ум низ муаллим чун мудири кафедра ба тадқиқи фолклор ва адабиёт машғул гардиданд, вале такмил намудани фаъолияти шуъбаи журналистика, мусоидат ба кадрҳои соҳаи журналистика барои профессор Воҳид Асрорӣ мавқеи муҳим касб кард.
Ин тағйирот ба ду чиз иртибот дошт: аввалан, кафедраи фолклор ва методикаи таълими забон ва адабиёт, ки акнун ташкил шуда буду устод Воҳид Асрорӣ ба он роҳбарӣ мекарданд, мутассадии шуъбаи журналистика гардид ва дуввум профессор Воҳид Асрорӣ декани факултаи филологияи тоҷик таъйин шуданд ва ба сифати декан барои рушди ин соҳаи барои Тоҷикистон нави маориф таваҷҷуҳ зоҳир намуданд.
Фаъолияти профессор Воҳид Асрориро дар тайёр кардани мутахассисони соҳаи журналистика ба ду гуруҳ ҷудо намудан ба мақсад мувофиқ аст: аввалан, ҳамчун масъули шуъбаи журналистикаи факултаи филологияи тоҷик дар ҳамаи давраи фаъолияташон дар нимаи дуввуми солҳои 60-ум то охири ҳаёташон ва, дувум, масъалаи тайёр намудани самти илмии шуъбаи журналистика.
Қисмати аввал бисёр муҳим буд, ба он маънӣ, ки агарчи соли 1966 эълон шуд, ки шуъбаи журналистика ташкил ёфт ва гурӯҳи аввали донишҷӯён ба шуъбаи журналистика дохил шуданд, вале он замон ҳама гуна тағйиротро бояд ҳатман Маскав тасдиқ менамуд. Барои тасдиқи Маскав Ҳукумати Тоҷикистон бояд ба таври расмӣ муроҷиат мекард, аммо дар роҳбарияти онвақтаи Тоҷикистон, аввалан, ашхосе, ки журналистро аз филолог фарқ карда тавонад, камтар ба назар мерасид, сониян пешниҳоди Маскавро интизор нашуда, бо ташабусси худ ба он ҷо муроҷиат мекардаҳо дар сохтори роҳбарии ҳизбӣ ва вазоратҳо набуданд. Касе ба Маскав нома барои ташкили шуъба нафиристод. Аз сабаби ба амал наомадани ин муқаррарот донишҷӯёне, ки соли 1967-ум қабул шуданд, ҳамчун филолог шинохта шуданд ва баъдан дар гирифтани дипломҳояшон низ мушкилоти зиёд ба миён омад. Мушкилии дигар масъалаи кадр буд. Дар шуъбаи навтаъсиси журналистика танҳо як муаллим буд – Хӯҷабек Зулфиқоров, дастпарвари факултети журналистикаи УДМ ба номи Ломоносов ва барои он кас ҳам соати дарсӣ нокифоя буд. Устод Воҳид Асрорӣ баъди он, ки системаи таълими журналистикаро ба вуҷӯд оварданд, худ ба сифати ташаббускор дар эҷоду дарси худ намуна мешуданд.
Аз ҳамин давра муаллим Воҳид Асрорӣ барои ташаккули шуъбаи журналистика талош мекарданд, вале ин ба осонӣ муяссар намегардид. Муддати дурударозе дар Тоҷикистон фақат ихтисоси журналистика вуҷуд дошт. Ҳар сол дар таркиби факултаи филология 15-20 нафар ҷавонҳо аз гуруҳҳои гуногун тариқи конкурс барои таҳсил дар риштаи журналистика интихоб мешуданд. Ин албатта, норозигии профессорон, мутахассисони ихтисоси дигарро ба вуҷуд меовард. Махсусан, Шарифҷон Ҳусейнзода, Додоҷон Тоҷиев ва Соҳиб Табаров мегуфтанд, ки довталабони беҳтаринро шумо журналистон ҷудо намуда мегиред ва боқимондаҳо ба ихтисосҳои дигар тақсим карда мешаванд. Дар ин ҳолатҳо танҳо қотеъияти профессор Воҳид Асрорӣ буд, ки интихобшудагон дар журналистика таҳсил карда тавонанд ва, аз тарафи дигар, раёсати донишгоҳ интихобро манъ накунад.
Аз ҷониби дигар ва асосӣ, ихтисоси мавриди назар имконияти таълими пурраи журналистиро надошт. Профессор Асрорӣ барои ҳалли ин аз ду чиз истифода мекарданд: ҳамон 480 соат дарси ихтисосро, ки дар ихтиёри шуъба ё ихтисос буд, ба дарсҳои амалӣ тақсим карда 50 фоиз зиёд мекарданд ва ҳамаи предметҳои асосии факултаи журналистикаро аз жанру назария то таъриху проблемаҳо дар он ҷой медоданд, таҷрибаомӯзиро ҳамчун заминаи асосии маҳорати касбӣ истифода менамуданд.
Чун сухан дар бораи баҳсҳо рафт, мехостем, як мисоли дигарро доир ба баҳс дар соҳаи журналистика иброз намоем. Дар он замон ба ақидаи «Шарт аст, ки журналист тайёр намоем, оё аз филолог журналист намебарояд?» Воҳид Асрорӣ як тезиси дурусти илмӣ доштанд, ки онро ҳамеша таъкид менамуданд. Мегуфтанд, ки журналисти касбӣ агар дар ҳастиаш ҳунари нависандагӣ бошад метавонад аз физик, математик, химик ва ғайра ҳам пайдо шавад, чунки онҳо низ менависанд, эҷод менамоянд, вале журналистика ин як соҳаи бузург аст, чаро ки вай ғайр аз навиштан фикр намуданаш лозим аст ва ба навиштани дигарҳо кӯмак расонида, дастгоҳро ба кор дароварданаш зарур аст. Барои ҳамин худи касбро омӯхтан лозим аст. Мегуфтанд, ки филолог низ касбро омӯхта метавонад, вале мо аслан барои он ба донишҷӯёни филолог маблағ сарф менамоем, ки онҳо дар мактаби миёна забон ва адабиёти тоҷикро дарс диҳанд ва муҳити адабиётро фаҳмонида ба талабагон савод диҳанд. Аммо журналистонро на барои он тайёр мекунем, ки рафта дар мактаби миёна ба муаллимӣ машғул гарданд, балки барои он тайёр менамоем, ки дар истеҳсолот фаъолият намоянд, яъне худашон нависанд. Фарқи донишҷӯйи филолог дар он аст, ки ӯ китобхониро тавонад кофӣ, вале барои журналист танҳо китобро хонда тавонистан кам аст. Журналист бояд дар заминаи чизи хондааш фикри нав гуфта тавонад. Барои фикри навро гуфта тавонистан вай шахсияти болотар аз филолог ва муаллим буданаш зарур аст. Яъне журналист сиёсатро дуруст дониста, ба имрӯз пайваст намудан ва ҳамчунин, дар эҷодиёташ чизеро дастгирӣ кардан ва чизи дигарро дастгирӣ накарданро донистанаш зарур аст. Инро дар раванди фанҳои зиёди журналистика омӯзонидан лозим аст. Муаллим Воҳид Асрорӣ мефаҳмониданд, ки Садриддин Айниро донишҷӯёни соҳаи филолог барои эҷодиёташ ва мероси бадеияш меомӯзанд, вале донишҷӯёни соҳаи журналистика бошанд, арзиши иҷтимоии Айниро бештар меомӯзанд, яъне С.Айнӣ нисбати замони худ чӣ аксуламал нишон дод ва ғайра. Таҳлили адабиёти ин адиби бузург барои филолог зарур бошад, барои журналист нишон додани он, ки асарҳои ин адиб барои ҷамъият чӣ дода тавонист, муҳим мебошад. Яъне журналист аз эҷодиёти нависанда санъати нависандагиро меомӯзад. Мо бисёр шоҳид будем, ки Воҳид Асрорӣ дар баҳсҳо ба ҳамкорони дигарашон, ки мегуфтанд «аз филолог ҳам журналист баромаданаш мумкин аст», ба ҳамин шева сухан мегуфтанд. Далели ин аз ҷумла мақолаи устод «Тақозои ҳаёт» аст, ки 15-уми январи соли 1982 дар рӯзномаи «Тоҷикистони советӣ» нашр шуда буд. Дар он масъалаҳои вазъи ВАО ва фаъолияти журналистон, таъмини ВАО бо мутахассисони касбӣ ба ин шева баён мешавад:
«Аз рӯйи кор ва машғулияти илмиам дам ба дам бо архив кордор мешавам, саҳифаҳои газетаву журналҳои солҳои бистум ва сиюмро варақ мезанам ва мебинам, ки имрӯз газета, журналҳо аз ҷиҳати мазмуну мундариҷа, маҳорати журналистӣ, ороиши техникӣ, услубу тарзи баён чи қадар пеш рафтаанд. Ҳаёти мадании республика, аз он ҷумла, як шохаи бузурги он матбуоту нашриёт ва радиою телевизион пайваста бо ҳамаи соҳаҳои хоҷагии халқ инкишоф ёфта, имрӯз бо он хонанда, тамошобини оинаи нилгун ва шунавандаи радио ҳар рӯзу ҳар соат мулоқот доранд, ки онҳо вақтро як солу ду солу се сол ақиб гузошта, бо иҷрои ӯҳдадорию планҳои худ хеле пеш рафтаанд. Инҳо одамони наванд, инҳо одамони замони сотсиализми мутараққианд. Дар бораи онҳо навиштан лозим: очерк, лавҳа, мақола… Ин корро бештар журналистон мекунанд. Чунки онҳо маълумоти олии махсуси журналистӣ доранд, кори газетаю журнал ва радиою телевизионро хуб медонанд.
Ман ба саҳифаи рӯзномаҳое, ки дар республикаамон нашр мешаванд, бо мақсади он ки муаллифони шинос ҳастанд ё не, низ назар меафканем. Мехоҳам фаҳмам, ки фаъолияти журналистии собиқ шогирдони мо, чӣ навъ аст. Номҳои онҳоро ҳамеша дар ҳамаи газетаҳо, журналҳо мебинам ва ба воситаи радиою телевизион мешунавам. Аз байни садҳо фақат чанд нафарро номбар мекунам: Мансур Сайфиддинов, Мирзо Шукуров, Мӯсо Мавлавиев, Маҳмудҷон Шаҳобиддинов, Мақсудҷон Ҳусейнов, Олим Салимов, Азиз Сангинов, Назокат Олимова… рӯйхат хеле калон аст.
Ба бисёр касон, махсусан, ба журналистон маълум аст: журналист таърихи ҳамарӯзаро менависад. Мо таърихи гузаштаро ҳам аз архив ба қалами журналист пайдо мекунем. Хабар, ҳисобот, мухбирнома, мақола, лавҳа, репортаж, очерк – инҳо ҳам таҳлили воқеаҳои ҳаёт, муборизаи нав ва кӯҳна, номи нав дар меҳнати қаҳрамонона, кашфиёти илму техника, тавлиди шаҳр, завод ва ҳоказо мебошад.
Бинобар ин, ба мо журналистони ҳаматарафа маълумотнок, мувофиқ ба талаботи замон лозиманд. Ин гуна кадрҳоро мактаби олӣ, факултет ё шуъбаи махсус тайёр карда мерасонад.
Бо чунин масъалагузорӣ ва пайгирии тадриҷии Воҳид Асрорӣ соли 1987 имконияти таъсиси шӯъбаи журналистика ба вуҷуд омад ва дар ин сол бо ташаббуси профессор Воҳид Асрорӣ раванди қабул ба шӯъбаи журналистика тариқи конкурси ихтисосӣ раҳандозӣ гардид. Нуктаи дигар низ бояд зикр шавад, ки дар таъсиси факултет ё табдил ёфтани шӯъбаи журналистика ба факултет низ саҳми профессор Воҳид Асрорӣ назаррас мебошад. Соли 1992 дар натиҷаи гуногунандешии декани факултети филология ва роҳбари Донишгоҳ заминаи таъсиси факултети журналистика ба вуҷуд омад ва бо шарофати дипломатияи баланди Воҳид Асрорӣ аз моҳи сентябри соли 1992 факултети мустақили журналистика ба фаъолият оғоз намуд.
Таъсис ёфтани ин факултет амалӣ гардидани орзуи деринаи Воҳид Асрорӣ буд, бинобар ин дар ташаккули минбаъдаи он низ эшон бо дили гарму нерӯи тоза хидмат карданд.
Афзун бар ин бояд зикр шавад, ки пешаи асосӣ ва доимии устод Воҳид Асрорӣ омӯзгорӣ буд ва то охири умр омӯзишу парваришро дар ҳамбастагӣ пеш бурданд. Дар омӯзгорӣ равиши хоси худро доштанд, равише, ки ба зудӣ аҳли дарсхонаро ба худ ҷалб менамуд ва шогирдон ба зудӣ ба устод унс мегирифтанд. Эътиқод пайдо мешуду меҳр мебастанд.
Мусаллам аст, ки ҳамаи шогирдон аз назари фаҳмишу қобилият ва дарки маънӣ дар як сатҳ қарор надоранд. Устод Воҳид Асрорӣ чун педагоги таҷрибаандӯхта инро хуб медонистанд. Дарсу суҳбаташонро аз ҳамин дидгоҳ ба роҳ мемонданд, натиҷа он мешуд, ки ҳатто саркаштарин донишҷӯ ба эшон меҳр мебаст, орзуи ҳамсуҳбатӣ мекард ва маслиҳати муфид гирифта роҳи худро дигар менамуд. Воҳид Асрорӣ салобати хоси омӯзгорӣ доштанд вале монанди ағлабе худро чун «ҳазратону хоҷагон» ҷилва намедоданд. Низом Қосим дуруст ба мушоҳида гирифта, ки:
Басо устодҳо чун ҳазратону хоҷагон буданд,
Ба шогирдон валекин ҷура буду ёр Асрорӣ.
Устод Воҳид Асрорӣ дар симои ҳар шогирд истеъдодро медиданд, бинобар ин, барои кашф ва парвариши истеъдод ҳамеша моил буданду аз устодони ҳамкорашон низ инро тақозо мекарданд. Мегуфтанд, ки истеъдодро «куштан» осон аст ва ин амали носавоб аст хусусан ба замоне, ки шогирди боистеъдод дар авҷи шукуфтан ва ташаккул аст. Аз заҳматталаб будани тарбияи истеъдодҳо сухан мегуфтанду Ҳаким Саноиро ба ёд меоварданд.
Солҳо бояд, ки то як санги аслӣ з-офтоб,
Лаъл гардад дар Бадахшон ё ақиқ андар Яман.
Умрҳо бояд, ки то як кӯдаке аз рӯйи табъ,
Олиме гардад наку ё шоире ширинсухан.
Хидмати пайваста дар пажуҳиши илмӣ, омода намудани шогирдон ба фаъолияти босамари меҳнатӣ, таълифи китобҳои дарсӣ барои толибилмони муассисаҳои таълимӣ ва иштироки пайваста дар ҷараёни зиндаи адабиву пиёдасозии ниёзҳои давлати соҳибистиқлол, шахсияти Воҳид Асрориро такомул дода, меҳри устодро дар замири шогирдони ҳузуриву ғайриҳузуриашон чун чароғи равшани маҳфилҳо нигоҳ медорад.

Иброҳим Усмонов,
Муртазо Зайниддинов

Хонданд 577

Хабари-рӯз

Календар

« Ноябрь 2018 »
Пн Вт Ср Чт Пт Сб Вс
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30    

Минбари сардабир

  • симКАРта

    Дар ҳафтае, ки гузашт, дар шабакаҳои иҷтимоӣ ин калима аз…

Нигоҳи хос

Парадокс

Гуфтед? Мегӯянд! (№4
Саидмукаррам АБДУҚОДИРЗОДА, раиси Шӯрои уламо - Зиёда аз ин, тавассути тағйиру иловаҳое, ки ...
Гуфтед? Мегӯянд! (№4
Саидмукаррам АБДУҚОДИРЗОДА, раиси Шӯрои уламо - Зиёда аз ин, тавассути тағйиру иловаҳое, ки ба ...
Гуфтед? Мегӯянд! (№3
Бег САБУР, раиси Хадамоти алоқа:- Ман қарорамро бекор накардаам.Танз: Офарин ба Шумо, оғои Бег ...
Гуфтед? Мегӯянд! (№2
Аскар ҲАКИМ, Шоири халқии Тоҷикистон:- Дар замони шӯравӣ мо асареро пайдо намекунем, ки дар ...
Гуфтед? Мегӯянд! (№1
Абдуалим ИСМОИЛЗОДА, раиси шаҳри Қӯрғонтеппа Хонандаи беҳтарин- Кӯшиш мекунам ҳар рӯз лоақал ...

Назарҳо

Яндекс.Метрика

 

Яндекс.Метрика

 

© «Фараж», 2011-2018. Истифодаи маводи сайти мазкур танҳо бо иҷозати хаттии идора мумкин аст.

Нишонии идора: шаҳри Душанбе, хиёбони Саъдии Шерозӣ, 16, ошёнаи 8.
Сайт бо кӯмаки моддии Free Press Unlimited сохта шудааст.